Melissa Barrera triomfeert met ‘Titanique’: van boycot naar Broadway-ster

Voor Melissa Barrera was het afgelopen jaar allesbehalve een feest. Na haar uitspraken over de situatie in Gaza, waarbij ze Israëls acties als genocide en etnische zuivering bestempelde, werd ze ontslagen uit haar hoofdrol in de Scream-franchise. Ze kreeg bijna een jaar lang nauwelijks aanbiedingen, en de weinige die wel binnenkwamen, waren vaak van het type: ‘Ze heeft vast geen werk, ze zal wel ja zeggen.’

Barrera’s carrière lijkt nu weer een beetje op te krabbelen dankzij rollen in films als Abigail en series als The Copenhagen Test. Maar Titanique, een musical die jarenlang off-Broadway speelde en deze maand zijn intrede deed op Broadway, voelt als de ideale plek voor haar op dit moment. Titanique is een absurde, hilarische parodie op Titanic, verteld door Celine Dion.

Een krankzinnige musical vol popcultuur

Titanique is een surrealistische, over-the-top fantasie die zich bevindt tussen een aflevering van Drag Race en een Scary Movie-film. Dion, gespeeld door co-schrijfster Marla Mindelle, beweert dat ze niet alleen in James Camerons film zat, maar ook aan boord was van het ‘onverwoestbare’ schip. Deze versie van Dion is een excentrieke, egocentrische diva die de show vertelt met haar eigen pophits en haar mening geeft over de personages – die op hun beurt ook al even absurd zijn.

Jim Parsons speelt Mrs. Bukater, de moeder van Rose; ’90s R&B-ster Deborah Cox vertolkt de rol van de ‘Onverwoestbare’ Molly Brown; en Frankie Grande, bekend van Big Brother en broer van Ariana Grande, speelt Victor Garber. Barrera zelf speelt Rose en fungeert als de enige ‘normale’ persoon in deze waanzin – een rol die ze met verve invult.

Rose als spil in een wereld van gekken

In Titanique staat Rose voor dezelfde keuzes als in de originele film: ware passie versus maatschappelijke verwachtingen. Maar waar de film dat serieus neemt, is deze musical een satire vol zelfspot. Barrera moet reageren op de overdreven gedragingen van de andere personages en de productie enigszins ‘normaal’ houden. Een van de meest opvallende momenten is wanneer Rose dreigt van het schip te springen. Ze beschrijft het ijskoude water als ‘duizend messen die je overal steken’, waarna Jacks stem (gespeeld door Roger L. Jackson, bekend als Ghostface uit Scream) haar uitdaagt met: ‘Wil je dood, Sydney?’ Rose roept daarop: ‘Oké, ik snap het!’

Het is een kort, maar indringend moment in een verder chaotische voorstelling. De show is deels geïmproviseerd en vol met grappen die zijn afgestemd op de acteurs. Zo krijgt Parsons een verwijzing naar Big Bang Theory, terwijl Cox een running gag heeft met ‘Nobody’s Supposed To Be Here’.

Voor Barrera is deze rol een manier om een pijnlijke periode in haar leven te verwerken en er zelfs de spot mee te drijven. Maar ze krijgt niet alleen de kans om te reageren op haar medespelers; ze mag zelf ook voluit gek doen. De scène waarin ze zich laat portretteren als een Frans meisje, op de melodie van Because You Loved Me, is een hoogtepunt dankzij haar enthousiaste vertolking. En natuurlijk zijn er de nodige grappen over halskettingen en deuren – voor wie Titanic kent.

Een comeback in stijl

Titanique is niet alleen een absurde, hilarische voorstelling, maar ook een symbolische stap voor Barrera. Na een jaar waarin ze werd buitengesloten, krijgt ze nu de kans om haar stem terug te vinden en haar carrière op een speelse manier nieuw leven in te blazen. De musical biedt haar niet alleen een podium, maar ook een manier om haar ervaringen te verwerken en te parodiëren.

Of het haar definitieve comeback wordt, is nog afwachten. Maar voorlopig lijkt Titanique de perfecte plek voor Barrera om te stralen – en de wereld te laten zien dat ze niet zomaar weggevaagd kan worden.