Rechter staat pseudoniem toe in zaak over ‘revenge porn’

Een rechter in Queens County, New York, heeft recentelijk een opvallende uitspraak gedaan in een zaak waarin een verdachte onder een pseudoniem mag procederen. De zaak, P.F. v. M.B., draait om beschuldigingen van verspreiding van intieme foto’s en video’s zonder toestemming, bedreigingen via sociale media en e-mails, en vermeende vergiftiging.

De zaak begon in maart 2023, toen de aanklager (P.F.) een rechtszaak aanspande tegen M.B. en Calcetas. M.B. werd in de eerste filings genoemd, maar in augustus 2023 kreeg P.F. toestemming om onder een pseudoniem te procederen. In april 2025 diende M.B. een tegenvordering in, waarin hij stelde dat zijn intieme beelden onrechtmatig waren verspreid en dat hij slachtoffer was van vergiftiging. In juli 2025 vroeg M.B. vervolgens om toestemming om voortaan onder een pseudoniem te procederen.

De rechter, Scott Dunn, stond dit toe. Hij oordeelde dat de openbaarheid van de procedure niet in het gedrang komt, omdat de zaak gaat over privéaangelegenheden en niet over overheidsactiviteiten. Daarnaast stelde de rechter vast dat de inhoud van de beschuldigingen tegen M.B. van een zeer intieme aard zijn en betrekking hebben op ‘revenge porn’.

Hoewel M.B. al meer dan twee jaar openlijk in de zaak participeerde, vond de rechter dat dit geen beletsel hoeft te zijn voor het toestaan van een pseudoniem. M.B. had in zijn verklaring aangevoerd dat hij ernstig psychisch leed onder de situatie en dat voortzetting van de zaak onder zijn echte naam zou leiden tot verdere trauma’s, nachtmerries, slaapverlies en de noodzaak van therapie. Ook zou het gebruik van zijn naam de kans vergroten dat anderen op de hoogte raken van de zaak, wat zijn vernedering zou verergeren en hem opnieuw slachtoffer zou maken.

De rechter concludeerde dat M.B. geen terugwerkende kracht vroeg, maar slechts wilde dat hij voortaan onder een pseudoniem zou procederen en dat de griffie zijn naam in de openbare stukken zou vervangen door ‘M.B.’. Deze factoren waren volgens de rechter voldoende reden om de beperkte verzochte maatregel toe te staan.